Sözlü bir kira sözleşmesinin varlığı davalı tarafından inkar edildiğinde, ispat yükü kime aittir ve bu ilişki hangi delillerle ispatlanmalıdır? Yargıtay 3. Hukuk Dairesi'nin 2017/7953 E. sayılı kararını bu bağlamda değerlendiriniz.

Yargıtay 3. Hukuk Dairesi'nin 2017/7953 E. sayılı kararında belirtildiği üzere, kira sözleşmesi geçerliliği için bir şekil şartına tabi olmasa da, davalı tarafından varlığının inkar edilmesi halinde, ispat yükü, sözleşmenin varlığını iddia eden davacıya aittir (HMK m. 190, TMK m. 6). Yıllık kira bedeli, HMK m. 200'de belirtilen senetle ispat sınırını aşıyorsa, davacının bu hukuki ilişkiyi (kira sözleşmesini) senetle (yazılı delil ile) ispat etmesi gerekir. Kararda, yıllık kira miktarına göre tanıkla ispat olanağının bulunmadığı vurgulanmıştır. Davacı, yazılı bir kira sözleşmesi, kira bedelinin ödendiğini gösteren ve davalıdan sadır olmuş bir banka dekontu veya yazılı bir belge sunamadığı takdirde kira ilişkisini ispatlayamamış sayılır. Bu durumda, davanın reddine karar verilmesi gerekir.