Yatırım yoluyla vatandaşlık kazanılması uygulamasının, 'vatandaşlığın manevi, kültürel ve tarihi zenginliğinin ürünü olduğu' teziyle çelişen yönü nedir?

Bu teze göre vatandaşlık, sadece hukuki bir statü değil, aynı zamanda bir ülkenin tarihi, kültürü, dili ve değerleriyle kurulan bir gönül bağıdır. Yatırım yoluyla, özellikle hiçbir ikamet, dil veya kültür bilgisi şartı aranmaksızın vatandaşlık verilmesi, bu bağı tamamen göz ardı ederek vatandaşlığı alınıp satılabilen ticari bir meta haline getirdiği için eleştirilmektedir. Bu durumun, vatandaşlık kavramının manevi derinliğini ve kutsiyetini zedelediği savunulmaktadır.