HMK m. 30'daki usul ekonomisi ilkesi ile HMK m. 294/3 ve 298/2'de düzenlenen 'kısa karar' ile 'gerekçeli karar' arasındaki uyum zorunluluğu arasında nasıl bir ilişki vardır? Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin E:2015/19124 sayılı kararındaki karşı oyun bu konudaki yaklaşımı nedir?

Bu kurallar arasında, yargılamanın düzenliliği ve güvenilirliği ile yargılamanın hızı ve basitliği arasında bir gerilim ilişkisi bulunmaktadır. * Uyum Zorunluluğu (HMK m. 298/2): Bu kural, yargılamanın en temel güvencelerinden olan 'hukuki belirlilik' ve 'kararlara güven' ilkesini korur. Duruşmada tefhim edilen kısa karar (hüküm sonucu) ile sonradan yazılan gerekçeli kararın birbiriyle çelişmesi, hem taraflar nezdinde hem de kamuoyunda yargıya olan güveni sarsar. Bu nedenle Yargıtay çoğunluk görüşü, bu kuralın katı bir şekilde uygulanması ve çelişkinin tek başına bozma nedeni sayılması gerektiğini savunur. * Usul Ekonomisi (HMK m. 30): Bu ilke ise yargılamanın gereksiz yere uzatılmamasını ve masraf yapılmamasını hedefler. Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin E:2015/19124, K:2016/11654 sayılı kararındaki karşı oyun yaklaşımı, usul ekonomisi ilkesine öncelik tanınması gerektiği yönündedir. Karşı oya göre: 1. Maddi Hata Kavramı: Kısa kararda doğru yazılan bir kanun maddesinin (TMK m. 166/1), gerekçeli kararda yanlışlıkla farklı bir madde (TMK m. 166/3) olarak yazılması, esasa etkili bir hata değil, bir 'maddi hata'dır. 2. Düzeltme İmkanı: Bu tür maddi hatalar, HMK m. 304 uyarınca 'hükmün tashihi' yoluyla veya Yargıtay tarafından basit bir düzeltme ile giderilebilir. 3. Usul Ekonomisine Aykırılık: Sırf bu tür bir maddi hata nedeniyle hükmün tamamen bozulması, dosyanın yerel mahkemeye geri gönderilmesi, yeniden duruşma açılması ve karar verilmesi gibi süreçler, yargılamayı gereksiz yere uzatır ve masrafları artırır. Bu durum, HMK m. 30'daki usul ekonomisi ilkesiyle açıkça çelişir. Sonuç olarak karşı oy, kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişkinin, eğer esasa etkili olmayan bir maddi hatadan kaynaklanıyorsa, usul ekonomisi ilkesi gereği bozma nedeni sayılmaması, basit bir düzeltme ile geçiştirilmesi gerektiğini savunmaktadır. Bu, şekli kuralların, hakkın özünü ve yargılamanın hızını feda edecek şekilde katı yorumlanmaması gerektiği anlayışını yansıtır.