Yargıtay kararlarında 'cesetsiz cinayet' davalarında 'yaklaşık ispat yasağı' (CMK 223/5) nasıl yorumlanmaktadır?

CMK 223/5'e göre, 'Yüklenen suçu işlediğinin sabit olması halinde, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilir.' Bu madde, mahkumiyet için suçun sanık tarafından işlendiğinin 'yüzde yüz' kesinlikle tespitini aramaktadır, yani 'gerçeğe en yakınlık' derecesi dahi yeterli değildir. Makale yazarı, 'cesetsiz cinayet' davalarında uygulamada bazen bu kuralın göz ardı edildiğini ve 'olsa olsa', 'hayatın olağan akışı gereği başka türlü olamayacağından' gibi sübjektif kıstaslarla varsayıma dayalı mahkumiyet kararları verildiğini eleştirmektedir. Yazar, bu tür kararların 'yaklaşık ispat yasağına' ve 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesine aykırı olduğunu, maddi hakikate ve adalete uygun düşmediğini savunur. Hukuki olmasa da, 'vicdani' olarak nitelendirilebilecek bu tür kararların, cesedin kaybedilmesiyle cezasızlık algısının engellenmesi amacı taşıdığı da belirtilir.