Cesetsiz cinayet davalarında 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesinin uygulanması nasıl bir önem taşır? Yargıtay'ın bu ilkeye yaklaşımı nedir?

'Şüpheden sanık yararlanır' ilkesi (in dubio pro reo), ceza muhakemesinin temel ilkelerinden biridir ve CMK 223/2-e maddesinde 'yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması' beraat sebebi olarak düzenlenmiştir. Cesetsiz cinayet davalarında, cesedin bulunmaması nedeniyle ölümün ve cinayetin kesinliğinin ispatı güçleştiğinden, bu ilke hayati önem taşır. Yargıtay kararlarında (örn. YCGK 09.11.2022 tarihli karşı oy), sanığın suçluluğunun 'yüzde yüz' kesinlikle kanıtlanması gerektiği, şüphenin sanık aleyhine yorumlanamayacağı vurgulanır. Eğer somut delillerle şüphe tamamen giderilemezse, varsayıma dayalı mahkumiyet kararı verilemez. Makale yazarı da, uygulamada bazen vicdani kanaatin hukuki ilkelerin önüne geçebildiğini, ancak bunun hukuki olmadığını ve CMK 223/5'deki 'yaklaşık ispat yasağına' aykırı düştüğünü belirtir. Adil bir yargılama için, maddi hakikate ulaşmada tüm şüphelerin kesin olarak yenilmesi esastır.