Yargıtay 1. Ceza Dairesi’nin 06.07.2007 tarihli, 2006/7495 E. sayılı kararında, sanığın ikrarına ve yer göstermesine rağmen cesede ulaşılamayan bir olayda neden bozma kararı verilmiştir? Bu karar, cesetsiz cinayetlerde ispat standardına ilişkin ne gibi ipuçları vermektedir?

Yargıtay 1. CD'nin 06.07.2007 tarihli kararında bozma kararı verilmesinin temel nedenleri şunlardır: 1) Sanığın ikrarının 'atf-ı cürüm' (suçu başkasına yükleme) niteliği taşıyabileceği ve diğer sanığın bu anlatımları doğrulamadığı. 2) Hediye'nin öldürüldüğüne dair ikrardan başka kesin delil olmaması. 3) Cesedin aranmasına devam edilmesi gerektiği, yani arama çalışmalarının yetersiz kaldığı. 4) Sanığın yer göstermesine göre civarda bulunan yerleşim yerlerindeki kişilerin beyanlarına başvurulmaması, yani olası tanıkların dinlenmemesi. Bu karar, cesetsiz cinayetlerde sadece bir sanığın (özellikle çelişkili veya başkasını suçlayıcı) ikrarının yeterli olmadığını, maktulün öldüğünün kesin olarak tespit edilmesi gerektiğini, bunun için etkin ve makul bir arama yapılması ve olası tüm tanıkların dinlenmesi gibi delil toplama faaliyetlerinin eksiksiz yerine getirilmesi gerektiğini göstermektedir. İspat standardının yüksek tutulması ve şüphenin giderilmesi gerektiğine işaret eder.