Yargıtay 1. Ceza Dairesi’nin 24.03.2015 tarihli, 2014/2647 E. sayılı kararında, maktulenin cesedi bulunamamasına rağmen, sanıkların kasten öldürme suçundan mahkumiyetleri gerektiği yönündeki bozma kararının temel dayanakları nelerdir?

Yargıtay 1. CD'nin 24.03.2015 tarihli kararında, maktulenin cesedi bulunamamasına rağmen mahkumiyet gerektiği sonucuna varılırken şu dayanaklar gösterilmiştir: 1) Sanıkların soruşturma ve sorgu aşamasındaki birbirleriyle uyumlu, olayın icra şekline dair ayrıntılı ikrarları (kovuşturmada dönseler bile). 2) Olay sonrasında maktulenin yaşadığına dair hiçbir emare bulunmaması ve uzun yıllardır (2000'den beri) gören olmaması. 3) Cesedin bulunması ve otopsi yapılmasının mutlak zorunluluk arzetmemesi (diğer delillerin yeterli olması halinde). 4) Maktulenin ailesinin uzun yıllar resmi makamlara kayıp başvurusu yapmaması. 5) Bir sanığın ikrarı üzerine diğerlerinin de benzer anlatımlarda bulunması. 6) İkrarına itibar edilmeyeceği iddia edilen sanığın Adli Tıp raporuna göre beyanlarının geçerli olduğunun anlaşılması. Bu unsurlar bir bütün olarak değerlendirilerek, sanıkların suçlarının sübuta erdiği kabul edilmiştir.