Uyuşturucu madde ele geçirilemeyen bir durumda, sanığın sadece soyut ikrarına dayanılarak TCK m. 191'den mahkumiyet kararı verilebilir mi? Yargıtay 10. Ceza Dairesi'nin 2020/1319 sayılı kararı bu konuda ne belirtmektedir?

Verilemez. Yargıtay'ın anılan kararı ve yerleşik içtihatları uyarınca, sanığın uyuşturucu madde kullandığına ilişkin soyut ikrarı, mahkumiyet için tek başına yeterli bir delil değildir. Bunun temel nedenleri şunlardır: 1) Suçun Maddi Unsurunun Belirsizliği: Uyuşturucu veya uyarıcı madde ele geçirilemediği için, sanığın kullandığını ikrar ettiği maddenin TCK m. 191 kapsamında uyuşturucu veya uyarıcı madde olup olmadığı, niteliği ve cinsi bilimsel olarak tespit edilemez. Bu durum, suçun maddi konusunun belirsiz kalmasına yol açar. 2) Şüpheden Sanık Yararlanır İlkesi: Ceza muhakemesinin temel ilkesi olan 'in dubio pro reo' gereğince, suçun işlendiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmalıdır. Sanığın soyut ikrarı dışında, uyuşturucu kullandığını tıbben (kan, idrar tahlili vb.) veya başka somut bir delille kanıtlayan bir bulgu yoksa, mahkumiyet için yeterli delil yoktur. Dolayısıyla Yargıtay, bu gibi durumlarda sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğini belirtmektedir.