Yargıtay 19. Ceza Dairesi'nin 2015/16220 E., 2015/7804 K. sayılı kararında, sanığın savunması alınmadan 'mevcut kanıtlar tartışılarak, delil takdirine girilmek suretiyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi' neden hukuka aykırı bulunmuştur? Bu durumun CMK m. 193'ün yanlış yorumlanmasıyla ilişkisini açıklayınız.

Yargıtay 19. Ceza Dairesi'nin 2015/16220 E., 2015/7804 K. sayılı kararında, sanığın savunması alınmadan beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. Kararda, 'Mahkemeye gelmemiş olan sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen ve toplanan delillere göre mahkumiyet dışında bir karar verilmesi halinde uygulama yeri bulunan 5271 sayılı CMK’nın 193. maddesinin söz konusu olayda uygulamasının mümkün bulunmadığı' belirtilmiştir. CMK m. 193'ün ikinci fıkrası, 'mahkumiyet dışında bir karar verilmesi gerektiği kanısına varılırsa, sorgusu yapılmamış olsa da dava yokluğunda bitirilebilir' hükmünü taşır. Ancak Yargıtay, bu hükmün sadece 'derhal beraat' gibi durumlarda, yani hiçbir delil takdiri yapılmaksızın davanın bitirilmesi gerektiği açıkça anlaşılan hallerde uygulanabileceğini, delil takdirine girilmesi gereken durumlarda sanığın savunmasının alınmasının zorunlu olduğunu vurgular. Bu, savunma hakkının kısıtlanması anlamına gelir ve adil yargılanma ilkesine aykırıdır.