Yargıtay 7. Ceza Dairesi'nin 3 Nisan 2014 tarihli elkoyma kararına karşı kanun yararına bozma yolunun kapalı olduğuna dair kararı, muhalefet şerhinde hangi temel Anayasal ve uluslararası hukuk ilkeleri çerçevesinde eleştirilmiştir?

Yargıtay 7. Ceza Dairesi'nin 3 Nisan 2014 tarihli (2013/23612 E., 2014/8826 K.) kararı, muhalefet şerhinde mülkiyet hakkı güvenceleri açısından eleştirilmiştir. Muhalefet şerhine göre, bu karar Anayasa'nın 35. maddesinde güvence altına alınan 'Mülkiyet hakları' ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) Ek 1. Protokolü'nün 1. maddesindeki 'Mülkiyetin korunması' ilkesine aykırıdır. Elkoyma işleminin geçici nitelikte olmasına rağmen, haksız gecikmelerin AİHS'nin 1. Ek Protokolü'nün 1. maddesini ihlal edebileceği belirtilmiştir. Ayrıca, elkoyma ve müsadere konularındaki yargılama süreçlerinin makul süreyi aştığına ilişkin başvuruların AİHS'nin 6/1 maddesi kapsamına girmesi ve Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuru yoluyla incelenebiliyor olması, kanun yararına bozma yolunun açık olması gerektiğini gösterir. Aksi takdirde, kişi hak ve hürriyetleri aleyhine, kanuni dayanağı olmayan bir durum ortaya çıkacaktır.