Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (CMK) 298. maddesinde düzenlenen 'temyiz isteminin reddi' hallerini ve bu konuda Bölge Adliye Mahkemeleri ile Yargıtay arasındaki yetki ve değerlendirme farklılıklarını Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararları ışığında açıklayınız.
CMK 298. maddesi, Yargıtay'ın temyiz istemini reddedeceği durumları düzenler. Bu maddeye göre Yargıtay, temyiz başvurusunun süresi içinde yapılmadığını, hükmün temyiz edilemez olduğunu, temyiz edenin buna hakkı olmadığını ya da temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder (barandogan.av.tr/blog/mevzuat/cmk-madde-298-temyiz-isteminin-reddi.html). Temyiz Edilemez Hükümler (CMK 286): CMK 286. maddesi, kural olarak Bölge Adliye Mahkemesi (BAM) ceza dairelerinin bozma dışında kalan hükümlerinin temyiz edilebileceğini belirtse de, bazı istisnai durumlar mevcuttur. Bu istisnalar arasında şunlar yer alır (CMK 286/2): * İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair BAM kararları. * İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan BAM kararları. * Belirli suçlar (kanunda üst sınırı iki yıla kadar hapis cezası gerektirenler) ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin 'her türlü' BAM kararları. * Adli para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin 'her türlü' BAM kararları. * On yıl veya daha az hapis cezasını veya adli para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Yorumu (2018/38 E., 2018/113 K.): Ceza Genel Kurulu, CMK 286/2-b bendinde geçen 'hapis cezalarını artırmayan' ibaresini yorumlamıştır. Kurul, bu ibarenin 'cezayı aynı tutan' ya da 'cezayı eksilten' kararları ifade ettiğini, ancak bu kararın da yine bir 'hapis cezası' olması gerektiğini belirtmiştir. Yani, BAM tarafından verilen 'beraat', 'düşme', 'ret' veya 'ceza verilmesine yer olmadığına' ilişkin kararların bu bent kapsamında değerlendirilemeyeceğini vurgulamıştır. Gerekçe olarak: * Temel Hak ve Özgürlükleri Daraltmama: CMK 286/2-b'nin 'hak arama özgürlüğü'ne (Anayasa m.36) ilişkin temel hak ve özgürlükler kapsamında kalması ve istisnai bir norm olması nedeniyle, bu düzenlemenin kapsamını genişletici yorum yapılamaz. * Kanunun Sistematiği: Kanun koyucunun CMK 286/2-c, d ve e bentlerinde 'her türlü' karardan bahsederken, b bendinde bu ibareye yer vermemiş olması bilinçli bir tercihtir. Bu durum, b bendinin sadece hapis cezasına ilişkin mahkumiyet kararları için geçerli olduğunu gösterir. * Denetim Yolu Öngörülmesi: Üç dereceli yargı sisteminde, kesin olduğu belirtilenler dışında kalan kararlar için kanun koyucunun en azından bir denetim yolu öngördüğü göz önünde bulundurulmalıdır. İlk derece mahkemesinin mahkumiyet hükmünü değiştiren ve birbirinden tamamen ayrı nitelikte olan beraat, ret, düşme veya ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin BAM kararları için bir denetim yolu öngörülmediği düşünülemez. Sonuç olarak, Ceza Genel Kurulu'na göre, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarına dair kararlara ilişkin suçun, CMK 286/2-d bendi kapsamında kalmaması durumunda, kararı inceleyen BAM ceza dairesinin verebileceği mahkumiyet dışındaki 'beraat', 'ret', 'düşme' veya 'ceza verilmesine yer olmadığına' ilişkin kararlar, CMK 286/2-b bendi kapsamında değerlendirilemez ve bu kararlara karşı temyiz kanun yolu açıktır (Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 2018/38 E., 2018/113 K.). İlgili Kanun Maddesi: 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu m.286, m.298. İlgili Mahkeme Kararı: Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 2018/38 E., 2018/113 K. (barandogan.av.tr/blog/mevzuat/cmk-madde-298-temyiz-isteminin-reddi.html)