Türk Hukuku'nda 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesi (in dubio pro reo) meşru savunma hükümlerinin uygulanmasında nasıl bir rol oynar? Özellikle ilk saldırıyı kimin başlattığının tespit edilemediği durumlarda bu ilke nasıl uygulanmalıdır?

Türk Hukuku'nda 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesi (in dubio pro reo), ceza yargılamasının temel ilkelerinden biridir ve bir olayın aydınlatılmasında veya bir delilin yorumlanmasında şüphe kalması halinde, bu şüphenin sanık lehine yorumlanmasını gerektirir. Meşru savunma hükümlerinin uygulanmasında da bu ilke önemlidir. Özellikle ilk saldırıyı kimin başlattığının kesin olarak tespit edilemediği durumlarda Yargıtay'ın yerleşik uygulaması, meşru savunma hükmünü uygulamamak ve her iki taraf için de haksız tahrik hükümlerini uygulamaktır. Ancak Sen.av.tr makalesinde de belirtildiği üzere, doktrin bu yaklaşıma eleştiri getirerek 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesi gereğince farklı bir uygulama önermiştir. Doktrine göre, böyle bir durumda, taraflardan birisinin meşru müdafaa halinde olduğu kesin olduğundan, haksız tahrik hükmünü uygulamak suretiyle kişiyi mahkum etmenin hakkaniyete uygun düşmeyeceği belirtilmiştir. Dolayısıyla, ilk saldırıyı kimin başlattığı konusunda şüphe varsa, her iki tarafı da meşru savunma hükümlerinden yararlandırmak, yani beraat kararı vermek daha doğru olacaktır. Bu durum, temel hak ve özgürlüklerin korunmasında şüphenin sanık lehine yorumlanmasının ne kadar kritik olduğunu göstermektedir. Zira meşru savunma hukuka uygunluk sebebiyken, haksız tahrik sadece cezayı azaltan bir nedendir.