4857 sayılı İş Kanunu'nun 8. maddesinde yapılan iş sözleşmesi tanımı ile 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 393. maddesindeki hizmet sözleşmesi tanımı arasındaki temel ortak unsurlar nelerdir?

Her iki kanundaki tanımlar büyük ölçüde örtüşmektedir ve iş/hizmet sözleşmesinin üç temel kurucu unsurunu ortak olarak barındırırlar: 1) İş Görme (Emek) Unsuru: Bir tarafın (işçi) belirli veya belirli olmayan bir süreyle iş görmeyi üstlenmesi. 2) Ücret Unsuru: Diğer tarafın (işveren) da bu iş görme karşılığında ücret ödemeyi üstlenmesi. 3) Bağımlılık (Tabiiyet) Unsuru: İşçinin, işi işverenin emir ve talimatları altında, ona 'bağımlı' olarak yapması. Bu üç unsurun bir arada bulunduğu her hukuki ilişki, adı ne olursa olsun, bir iş/hizmet sözleşmesi olarak kabul edilir. Bağımlılık unsuru, iş sözleşmesini vekalet veya eser sözleşmesi gibi diğer iş görme sözleşmelerinden ayıran en temel kriterdir. (4857 S.K. m. 8; 6098 S.K. m. 393)