Bir hukuk davasında, mahkemenin davalıya usulüne uygun bir kesin süre vermesine rağmen davalının bu süre içinde delillerini sunmaması halinde, HMK m. 140/5 uyarınca 'o delile dayanmaktan vazgeçilmiş sayılmasına' karar verilir. Bu karar, ara kararı niteliğinde midir, yoksa nihai bir karar mıdır? Bu karara karşı tek başına kanun yoluna başvurulabilir mi?

Bu karar, bir 'ara kararı' niteliğindedir. Davanın esasını çözümlemeyen, yargılamayı ilerletmeye yönelik usuli bir karardır. Ara kararları, kural olarak, tek başlarına kanun yoluna (istinaf/temyiz) götürülemezler. HMK'nın 341. ve 361. maddeleri uyarınca, ara kararlarına karşı ancak 'nihai kararla birlikte' kanun yoluna başvurulabilir. Dolayısıyla, mahkemenin 'delile dayanmaktan vazgeçmiş sayılma' kararına karşı, tarafın derhal istinaf veya temyiz yoluna gitmesi mümkün değildir. Ancak, yargılama sonunda verilen nihai kararı temyiz ederken, temyiz dilekçesinde bu ara kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu ve sonucu etkilediğini ileri sürerek bozulmasını isteyebilir. (HMK m. 140/5, m. 341, m. 361)