Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2018/67 sayılı kararında, birinci sınıf bir hâkimin FETÖ/PDY üyeliği ve anayasal düzene karşı suçlardan yargılanmasında görevli mahkemenin Yargıtay değil, İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi olduğuna karar verilmesinin temel hukuki gerekçesi nedir?

Kararın temel hukuki gerekçesi, sanığa atılı suçların 'kişisel suç' niteliğinde olması ve Yargıtay'ın ilk derece mahkemesi olarak yargılama yapma görevinin 'görev suçları' ile sınırlı ve istisnai olmasıdır. YCGK, daha önceki içtihatlarını tekrarlayarak, TCK m. 309, 311, 312, 314'te düzenlenen suçların, failin memur olmasını gerektirmeyen, 'özgü suç' niteliği taşımayan ve herhangi bir kamu göreviyle bağlantılı işlenmesi zorunlu olmayan suçlar olduğunu belirtmiştir. İddianamede, sanığın eylemlerini hâkimlik sıfatından bağımsız olarak, bir örgüt üyesi sıfatıyla ve örgütsel hiyerarşi içinde gerçekleştirdiği anlatılmıştır. Bu nedenle suçlar 'kişisel suç' olarak nitelendirilmiştir. 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanunu'nun 93. maddesi uyarınca ise hâkim ve savcıların kişisel suçlarında yargılama yeri, (değişiklik sonrası) görev yaptığı yerin bağlı olduğu bölge adliye mahkemesinin bulunduğu yerdeki ağır ceza mahkemesidir. Bu nedenle görevli mahkemenin Yargıtay olmadığına karar verilmiştir. (YCGK, E. 2018/67, K. 2018/88)