TCK m. 30'un gerekçesinde, Hükümet Tasarısında yer alan 'şahısta hata' ve 'hedefte sapma' düzenlemelerine son metinde neden yer verilmediği açıklanmaktadır. Bu durum, kanun yapma tekniği açısından nasıl bir yaklaşıma işaret eder?

Bu durum, kanun koyucunun 'kazuistik' (olaycı, her durumu tek tek düzenleyen) bir yöntem yerine, 'genel ve soyut' kurallar koyarak sorunları bu genel kurallar çerçevesinde çözmeyi amaçlayan bir kanun yapma tekniğini benimsediğini gösterir. Hükümet Tasarısı, eski kanunlardaki gibi özel hata hallerini tek tek düzenleme eğilimindeyken, kanunlaşan metin, 'şahısta hata'yı genel maddi unsur hatası (m. 30/1-2) içinde, 'hedefte sapma'yı ise genel içtima kuralları (m. 44) içinde çözümlenebilecek meseleler olarak görmüştür. Bu yaklaşım, kanun metnini daha sade tutmayı ve ortaya çıkabilecek her türlü hata veya içtima durumunu, özel bir düzenleme olmasa bile, genel ilkelerle çözme esnekliği sağlamayı amaçlar.