Gizlice elde edilen bir ses kaydı, eğer 'ani gelişen bir durum' kriterini sağlamıyorsa, yani planlı bir şekilde elde edilmişse, hiçbir koşulda delil olarak kabul edilemez mi? Bu kuralın bir istisnası olabilir mi?

Metinde yer alan Yargıtay kararlarına göre, planlı ve sistematik delil yaratma amacıyla elde edilen kayıtların delil olarak kabul edilmemesi temel kuraldır. Ancak, doktrin ve bazı Yargıtay kararlarında, eğer hukuka aykırılık çok ağır değilse ve elde edilen delil maddi gerçeğe ulaşmada mutlak surette gerekli ve başka türlü ispatı imkansız bir durumu aydınlatıyorsa, 'menfaatler dengesi' veya 'orantılılık ilkesi' çerçevesinde istisnai olarak değerlendirilebileceği ileri sürülmektedir. Fakat metindeki Ceza Genel Kurulu kararları (örn: 2018/39 E.), 'planlı delil yaratma' konusunda oldukça katı bir tutum sergilemekte ve bu tür delilleri kategorik olarak reddetmektedir. Dolayısıyla, mevcut Yargıtay eğilimi, bu tür delillerin kabul edilmemesi yönündedir.