Telekomünikasyon yoluyla iletişimin denetlenmesi sırasında elde edilen kayıtların delil niteliği, CMK m. 137'nin gerekçesinde nasıl açıklanmıştır? Bu kayıtlar 'ikrar' delili olarak kabul edilebilir mi?

CMK m. 137'nin gerekçesine göre, gizlice yapılan telefon dinlemelerinde, ilgilinin beyanları bir 'ikrar delili' değil, bir 'belirti delili' (emare delili) olarak anlam kazanır. İkrar, suçun doğrudan ispatı için elverişli bir delil iken, belirti delili (parmak izi gibi) dolaylı bir ispat gücüne sahiptir ve tek başına hükme esas alınamaz; başka delillerle desteklenmesi gerekir. Bu nedenle, bu kayıtlar sanığın ikrarına ilişkin delil olarak değerlendirilemez.