Bir ikinci el araç satışında, alıcı aracı aldıktan 1 yıl sonra satıcıya karşı ayıptan doğan bir dava açmıştır. Satıcı, alıcının ayıbı çok daha önce fark ettiğini ancak kendisine 'uygun sürede' (TBK m. 223) bildirmediğini, bu nedenle alıcının haklarının düştüğünü iddia etmektedir. Bu durumda, 'ayıbı öğrenme tarihi' ve 'ihbarın uygun sürede yapıldığı' hususlarında ispat yükü kime aittir?

Bu durumda ispat yükü bölünmüştür. 1) Ayıbı Öğrenme Tarihinin İspatı: Satıcı, alıcının ayıbı iddia ettiğinden daha erken bir tarihte öğrendiğini ve buna rağmen ihbarda geç kaldığını savunuyorsa, bu 'erken öğrenme' olgusunu ispat etme yükü 'satıcıya' aittir. Satıcı, örneğin alıcının ayıbı öğrendiğini bir arkadaşına anlattığına dair bir tanık göstererek veya alıcının ayıpla ilgili bir tamirciye gittiğine dair bir belge sunarak bu iddiasını ispatlamalıdır. 2) İhbarın Uygun Sürede Yapıldığının İspatı: Alıcı ise, ayıbı öğrendiği tarihten itibaren 'uygun bir süre' içinde satıcıya bildirimde bulunduğunu ispatla yükümlüdür. 'Uygun süre', her somut olayın koşullarına göre (ayıbın niteliği, tespitinin zorluğu, tarafların durumu vb.) hâkim tarafından takdir edilir. Alıcı, bu bildirimi yaptığını (örneğin, noter ihtarnamesi, iadeli taahhütlü mektup, e-posta veya tanıkla) ve bu bildirimin öğrenmeden hemen sonra makul bir zaman diliminde yapıldığını ispatlamalıdır. Kısacası, 'ne zaman öğrendin?' sorusunun cevabını satıcı, 'öğrendikten sonra ne zaman bildirdin?' sorusunun cevabını ise alıcı ispatlamak durumundadır.