CMK m. 193/1'deki 'gelmemesinin geçerli nedeni olmayan sanığın zorla getirilmesine karar verilir' hükmü, mahkemeye bir takdir hakkı tanır mı, yoksa bu bir zorunluluk mudur?

Bu hüküm, mahkemeye bir takdir hakkı tanımaktan ziyade, bir zorunluluk yükler. Sanığın duruşmada hazır bulunması esastır. Eğer sanık usulüne uygun çağrıya rağmen geçerli bir mazeret bildirmeksizin duruşmaya gelmiyorsa, mahkemenin yargılamayı yürütebilmesi için onun varlığını sağlaması gerekir. 'Zorla getirilmesine karar verilir' ifadesindeki edilgen yapı ve emredici ton, bunun mahkemenin keyfiyetine bırakılmış bir seçenek olmadığını, adil bir yargılamanın ve maddi gerçeğe ulaşma ilkesinin bir gereği olarak yerine getirilmesi gereken bir görev olduğunu gösterir. Ancak mahkeme, CMK m. 193/2 koşulları oluşmuşsa, zorla getirme kararı vermeden de davayı bitirebilir.