Bir sanık hakkında açılan ceza davasında, sanığın eyleminin suç oluşturmadığı dosyadaki bir resmi belgeden (örneğin, eylemin izne tabi olduğunu ve iznin alındığını gösteren bir belge) açıkça anlaşılmaktadır. Mahkeme, CMK m. 193/2 uyarınca sanığın sorgusunu yapmadan beraat kararı vermek yerine, sanığı ısrarla duruşmaya çağırmakta ve sanık da gelmemektedir. Bu durumun sanık açısından sonucu ne olur?

Bu durumda sanık açısından olumsuz bir sonuç doğmaz. Mahkemenin, CMK m. 193/2'nin koşulları oluştuğu halde bu yolu kullanmayıp sanığı çağırması, sanığa duruşmaya katılma yükümlülüğü getirir. Ancak sanık gelmezse, mahkeme hakkında en fazla zorla getirme kararı verebilir (CMK m. 199). Sanığın yokluğunda mahkumiyet kararı veremez. Eğer sanık bir şekilde bulunup duruşmaya getirilirse, mahkeme yine dosyadaki delillere göre beraat kararı vermek zorunda kalacaktır. Mahkemenin usulü uzatması, sanığın aleyhine bir mahkumiyet sonucunu doğuramaz. Bu durum, yargılamanın gereksiz yere uzamasına neden olan bir usuli hatadır.