CMK m. 34'ün gerekçesinde, gerekçe getirmenin ceza davalarında 'önemli bir gecikme nedeni' oluşturduğu kabul edilmesine rağmen, Türk hukukunda neden bu zorunluluktan taviz verilmemektedir?

Gerekçede bu durum kabul edilse de, Türk hukukunda bu zorunluluktan taviz verilmemesinin temel sebebi, Anayasa'nın 141. maddesindeki açık ve emredici hükümdür. Anayasa m. 141/3, 'Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.' diyerek hiçbir istisnaya yer bırakmamıştır. Anayasal bir zorunluluk olması, pratik nedenlerle (gecikmeyi önleme gibi) bu kuralın esnetilmesine veya kaldırılmasına engeldir. Ayrıca, gerekçe, adil yargılanma hakkının, hak arama hürriyetinin, mahkeme kararlarının denetlenebilirliğinin ve yargıya duyulan güvenin temel bir güvencesi olarak görülmektedir.