Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 2017/3395 K. sayılı kararına göre, faturaya dayalı alacak davasında, ispat yükü davacıya aitken, mahkemece sadece davacının bizzat tuttuğu defter kayıtlarına dayanarak davacının iddiasını ispat ettiğine yönelik kabulü neden hatalı bulunmuştur?

Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin bu kararına göre, HMK 222. maddesi gereğince ticari defterlerin sahibi yararına delil olma niteliği, tüm koşullar gerçekleşmedikçe mümkün değildir. Taraflar ticari defterlerini yasaya uygun tutsalar bile iki tarafın defterleri birbirine aykırı ise ticari defterler delil vasfı kazanmaz. Dolayısıyla, ispat külfeti davacıya aitken, sadece davacının kendi tuttuğu defter kayıtlarından yola çıkılarak iddiasını ispat ettiğinin kabulü doğru olmamıştır. Uyuşmazlığın çözümünde, iddia konusu hizmetin verilip verilmediğinin tespiti öncelikli olup, eksik incelemeye dayalı hüküm tesis edilmesi bozma nedeni sayılmıştır. (Kaynak: HMK 222 (Ticari Defterlerin İbrazı ve Delil Olması) Emsal Yargıtay Kararları)