Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin 2014/12595 sayılı kararı ışığında, sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna yönelik icrai hareketlere başlamasına rağmen eylemi tamamlamaktan vazgeçmesi durumunda hukuki nitelendirme nasıl yapılmıştır?

Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin 2014/12595 sayılı kararına göre, sanığın mağduru ıssız bir alana götürüp alkol içirdikten sonra cinsel istismar eylemine başlamasına rağmen (fiili livata bulgularının tam olmaması, eylemi sonuna kadar götürme imkanı bulunması ancak ciddi bir engel neden olmaksızın vazgeçme), eylemini tamamlamaktan kendiliğinden vazgeçtiği anlaşılmıştır. Bu durumda, sanık hakkında TCK m.36 uyarınca gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması gerektiği ve eylemin 'vücuda organ sokmak suretiyle çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna teşebbüs'ü değil, 'çocuğun basit cinsel istismarı' suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK m.103/1 maddesince hüküm kurulması gerektiği belirtilmiştir. Karar, temel cezanın suç işleme kastının yoğunluğu, suçun işlendiği yer ve zaman ile dosya içeriği dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşarak belirlenmesi gerektiğini de vurgulamıştır.