Bir ilk derece mahkemesi kararının gerekçesi ile hüküm fıkrası arasında çelişki bulunması (örneğin, gerekçede sanığın beraat etmesi gerektiği anlatılırken hüküm fıkrasında mahkumiyetine karar verilmesi), gerekçeli karar hakkı açısından nasıl bir sonuç doğurur?

Gerekçe ile hüküm fıkrası arasındaki çelişki, kararın kendi içinde tutarlılığını ve mantıksal bütünlüğünü ortadan kaldırdığı için 'gerekçesizlik' olarak kabul edilir. Bu durum, Anayasa m. 141 ve CMK m. 230'a aykırılık teşkil eder. Yargıtay içtihatlarında da belirtildiği gibi, hükmün gerekçesi, varılan sonucu mantıksal ve hukuki olarak desteklemelidir. Gerekçe ile hüküm arasındaki çelişki, hem tarafların kararı anlamasını engeller hem de kanun yolu denetimini imkansız hale getirir. Bu nedenle, bu tür bir çelişki içeren hüküm, CMK m. 289/1-g uyarınca 'hükmün gerekçesiz olması' kapsamında mutlak bir hukuka aykırılık hali sayılır ve temyiz incelemesinde re'sen bozma nedenidir (sen.av.tr/tr/makale/gerekceli-karar-hakki2).