Kasten yaralama sonucu ölüm (TCK m. 87/4) ile olası kastla insan öldürme (TCK m. 21/2, 81) suçları arasındaki sınır nasıl çizilir? Sanığın eylemiyle ölüm neticesi arasında 'doğrudan bir bağ' olmaması, örneğin ölümün yaralanmanın bir komplikasyonu (enfeksiyon, emboli vb.) olarak ortaya çıkması, suçun vasfını etkiler mi?

Bu iki suç arasındaki sınır, failin ölüm neticesine ilişkin manevi unsurunda yatar. Olası kastla öldürmede, fail ölüm neticesinin gerçekleşebileceğini öngörür ve 'olursa olsun' diyerek bu neticeyi kabullenir. Kasten yaralama sonucu ölümde ise, failin kastı yaralamaya yöneliktir; ölüm neticesi ise failin kastını aşan ancak en azından taksirle sorumlu olduğu bir sonuçtur. Ölümün, yaralanmanın doğrudan ve ani bir sonucu olmayıp, bir komplikasyon (sonradan gelişen tıbbi bir durum) olarak ortaya çıkması, suçun vasfını belirlemede önemli bir kriterdir. Eğer ölüm, yaralanmanın öngörülebilir ve tipik bir komplikasyonu ise (örneğin, ağır bir batın yarasından sonra gelişen peritonit), bu durum genellikle kasten yaralama sonucu ölüm olarak değerlendirilir. Çünkü failin yaralama kastı, bu tür tipik sonuçları da kapsar şekilde yorumlanabilir. Ancak, eğer fail, ölümün neredeyse kaçınılmaz olduğu bir eylemde bulunmuşsa (örneğin, kalbe bıçak saplamak), ölüm neticesinin sonradan bir komplikasyonla gelse bile, eylem olası kastla öldürme olarak nitelendirilebilir. YCGK-K.2010/29 sayılı kararında, yaralanmaya bağlı 'hemorojik şok ve buna bağlı gelişen komplikasyonlar (bronkopnömoni)' sonucu ölümün, kasten yaralama sonucu ölüm suçunu oluşturduğu kabul edilmiştir. Bu, ölüm neticesinin dolaylı olmasının, failin sorumluluğunu ortadan kaldırmadığını, ancak kastın niteliğini (yaralama kastı) belirlemede bir emare olduğunu gösterir.