Sanığın, mağdurenin çıplak fotoğraflarını ailesine vermekle tehdit ederek onunla cinsel ilişkiye girdiği iddiasıyla açılan bir davada, sanığın eylemlerinin rızaya dayalı olduğu savunması karşısında, 'her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil' elde edilememesi ne anlama gelir? (Yargıtay 14. CD 2015/8457 E.)

Bu ifade, ceza muhakemesinin temel ilkesi olan 'in dubio pro reo' (şüpheden sanık yararlanır) ilkesinin bir yansımasıdır. Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin 2016/1763 K. sayılı kararında, sanığın mahkum edilebilmesi için, suçun işlendiğine dair en ufak bir şüpheye yer bırakmayacak şekilde kesin bir kanaate ulaşılması gerektiği vurgulanmaktadır. Olayda, sanığın istikrarlı savunması, mağdurenin olayı hemen değil çok sonra anlatması gibi şüphe uyandıran durumlar mevcuttur. Sanığın, cinsel ilişkiyi 'tehdit' (şantaj) yoluyla gerçekleştirdiğine dair mağdurun beyanı dışında, bu iddiayı destekleyen, şüpheyi ortadan kaldıran başka bir 'kesin ve inandırıcı' delil (örneğin, tehdit mesajları, tanık beyanı) bulunmuyorsa, mahkumiyet kararı verilemez. Çünkü ceza yargılamasında varsayımlarla veya şüpheyle mahkumiyet hükmü kurulamaz. Şüphe, sanığın lehine yorumlanarak beraat kararı verilmelidir.