Yargıtay 2. Ceza Dairesi’nin 2017/6129 E. sayılı kararında, Asliye Ceza Mahkemesi'nin Çocuk Mahkemesi sıfatıyla davaya bakmaması eleştirilmiştir. Bir mahkemenin, özel bir kanun gereği 'sıfatıyla' bakması gereken bir davaya genel sıfatıyla bakmasının hukuki anlamı ve sonucu nedir?

Bir mahkemenin, özel kanun gereği farklı bir sıfatla (örneğin Asliye Ceza Mahkemesi'nin 'Çocuk Mahkemesi sıfatıyla') hareket etmesi, o davada uygulanacak usul kurallarının, duruşma düzeninin, delil değerlendirme ilkelerinin ve hatta hakimlerin uzmanlığının değişmesi anlamına gelir. Çocuk yargılaması, kendine özgü ilkelere (çocuğun üstün yararı, sosyal inceleme raporu vb.) tabidir. Yargıtay 2. CD'nin 2018/328 K. sayılı kararında, mahkemenin bu özel sıfatı kullanmadan genel sıfatıyla yargılama yapması, görev kuralının ihlali olarak görülmüştür. Bu durum, sanığın (çocuğun) kanunun kendisine tanıdığı özel usuli güvencelerden mahrum kalması sonucunu doğurur ve bu nedenle kararın bozulmasını gerektiren önemli bir usul hatasıdır.