Yargıtay 9. Ceza Dairesi'nin 2014/3627 Esas ve 2014/5700 Karar sayılı kararında, bankalar ile kredi talebinde bulunanlar arasında düzenlenen rehin sözleşmesi nedeniyle yapılan teslimlerde 'resmen teslim' keyfiyetinin gerçekleşmiş sayılmaması nedenine bağlı olarak TCK m. 289/1'deki 'muhafaza görevini kötüye kullanma' suçunun unsurlarının oluşmadığına karar verilmiştir. Bu kararın gerekçesini açıklayınız.
Yargıtay 9. Ceza Dairesi'nin 08.05.2014 tarihli kararında, sanığın müdürü olduğu şirketin bankadan çektiği ticari taşıt kredisi teminatı olarak kömüre ilişkin rehin sözleşmesi yapıldığı ve kömürlerin yediemin senediyle sanığa teslim edildiği, ancak borcun ödenmemesi üzerine rehinli malın yerinde olmadığının tespit edildiği olay incelenmiştir. Mahkeme sanığın 'muhafaza görevini kötüye kullanma' suçundan mahkumiyetine karar vermişken, Yargıtay bu kararı bozmuştur. **Bozma Gerekçesi:** TCK'nın 289. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen 'muhafaza görevini kötüye kullanma' suçunun konusunun 'resmen teslim olunan' mal olması esastır. Kararda, bankalar ile kredi talebinde bulunanlar arasında düzenlenen rehin sözleşmesi nedeniyle yapılan teslimlerde 'resmen teslim' keyfiyetinin gerçekleşmemiş bulunduğu belirtilmiştir. Bu durum karşısında, sanığa atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı kabul edilmiştir. **Açıklama:** 'Resmen teslim' kavramı, malın yediemine yetkili resmi bir organ veya görevli tarafından mevzuata uygun şekilde, yasal yükümlülükler ve cezai sorumluluklar hatırlatılarak teslim edilmesi ve zilyetliğinin devredilmesi anlamını taşır. Özel hukuk hükümlerine (Borçlar Kanunu, Ticaret Kanunu vb.) tabi sözleşmelerle (örn. rehin sözleşmesi) yapılan teslimler, 'kamu idaresince' yapılan resmi bir görevlendirme ve teslimat niteliği taşımadığı için TCK m. 289 kapsamındaki 'resmen teslim' koşulunu sağlamaz. Bu tür durumlarda, malın kötüye kullanılması, TCK m. 155'teki 'güveni kötüye kullanma' suçunu oluşturabilir. Ancak somut olayda, 'güveni kötüye kullanma' suçundan dava açılmamış olması nedeniyle sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekmiştir (Yargıtay 9. Ceza Dairesi, E: 2014/3627, K: 2014/5700, T: 08.05.2014).