Hırsızlık suçlarında 'fiilin tekliği' kavramının doğal anlamda tekliği ile hukuki teklik arasındaki farkı, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun (YCGK) emsal kararları üzerinden değerlendiriniz. Özellikle birden fazla eşyanın veya farklı mağdurlara ait eşyaların tek bir eylemle çalınması durumunda suçun nasıl nitelendirileceğini açıklayınız.

Fiilin doğal anlamda tekliği ile hukuki teklik kavramları farklıdır. Dar bir yorumla, değişik zamanlarda işlendiği kabul edilebilecek fiillerin birden fazla olması, her zaman hukuken de birden fazla fiilin ve dolayısıyla birden fazla suçun varlığını kabul etmeyi gerektirmez. Yeni dönemde 'geniş yorum' kabul edilmiştir. Aralarında hukuki ve fiili kesinti olmayan, her biri tek başına da suç teşkil edebilen hareketlerin kısa süre içinde tekrarlanması halinde, bu hareketler bir bütün olarak tek bir fiil olarak kabul edilmelidir (Yargıtay 13. Ceza Dairesi, E: 2015/17375, K: 2017/10057, T: 4.10.2017; Yargıtay 13. Ceza Dairesi, E: 2016/16207, K: 2018/6149, T: 19.04.2018 – Her iki kararda da aynı açıklamalar mevcuttur). YCGK, 02.10.2007 tarihli, 2007/6-195 E. ve 2007/197 K. sayılı kararında, 'fiilin tekliği' konusunda geniş yorumu benimseyerek, 'yakınanın evinden para ve bir kısım eşya ile birlikte alınan otomobil anahtarıyla evin otoparkında bulunan aracın çalınmasının tek bir hırsızlık suçunu oluşturacağını' kabul etmiştir. Ayrıca, üç ortağa ait marketten çok sayıda farklı malzemenin aynı anda çalınması durumunda da, çok sayıda alma fiili olmasına rağmen bunların hukuken tek bir fiil ve tek bir hırsızlık suçunu oluşturduğunda kuşku bulunmadığı ifade edilmiştir. Özellikle hırsızlık suçunun tek fiille birden fazla mağdura karşı işlendiği hallerde, müşterek zilyetlik söz konusu ise, aynı neviden fikri içtima hükümlerinin bile uygulanamayacağı, tek bir hırsızlık suçunun oluştuğu kabul edilir. Örneğin, bir konuta girilerek işlenen hırsızlık suçunda, konut içinde bulunan eşyalar üzerinde bütün kişiler (aile bireyi olsun veya olmasın) müşterek zilyed konumunda olduğu için tek bir hırsızlık suçu işlendiği kabul edilir (Prof. Dr. İ. Özgenç, Türk Ceza Hukuku, Genel Hükümler, 11. Bası, sahife: 587-588, Yargıtay 13. Ceza Dairesi, E: 2015/17375, K: 2017/10057, T: 4.10.2017).