Bir davalı vekili, vekalet görevinin kötüye kullanılmasına dayalı tapu iptal ve tescil davasında, müvekkilinin iyiniyetli olduğunu ve vekilin görevini kötüye kullandığını bilmediğini savunmaktadır. Bu savunmanın hukuki dayanağı nedir ve ispat yükü kime aittir?

Bu savunmanın hukuki dayanağı, TMK m. 3'te düzenlenen 'iyiniyet' ilkesidir. Yargıtay 1. Hukuk Dairesi'nin 2015/15589 E. sayılı kararında da atıf yapıldığı üzere, vekil ile sözleşme yapan üçüncü kişi, vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını bilmiyor veya kendisinden beklenen özeni göstermesine rağmen bilmesine olanak yoksa (iyiniyetli ise), yaptığı sözleşme geçerlidir ve vekil edeni bağlar. Ancak, vekalet görevini kötüye kullandığını bilen veya bilmesi gereken (kötü niyetli) üçüncü kişinin kazanımı korunmaz. İspat hukuku açısından, TMK m. 3 uyarınca kanunun iyiniyete hukuki bir sonuç bağladığı durumlarda asıl olan iyiniyetin varlığıdır. Bu nedenle, vekil ile işlem yapan üçüncü kişinin kötü niyetli olduğunu, yani vekilin görevini kötüye kullandığını bildiğini veya bilmesi gerektiğini ispat yükü, bunu iddia eden davacıya (vekil edene) aittir.