Yargıtay 16. Ceza Dairesi'nin 2016/838 E. sayılı kararında, tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında TCK m. 58'in uygulanmaması, 'aleyhe temyiz olmadığından' bozma nedeni yapılmamıştır. Bu ifadenin hukuki anlamı nedir ve ceza muhakemesindeki hangi ilkeyi yansıtır?

Bu ifade, ceza muhakemesindeki 'reformatio in peius yasağı' yani 'aleyhe bozma yasağı' ilkesini yansıtır. Bu ilkeye göre, bir hüküm sadece sanık veya müdafii tarafından (sanık lehine) temyiz edilmişse, Yargıtay hükmü sanığın aleyhine olacak şekilde bozamaz veya düzeltemez. Karara konu olayda, mahkeme, sanığın geçmişte kesinleşmiş bir mahkumiyeti olmasına rağmen, yeni suçtan verdiği cezada tekerrür hükümlerini (TCK m. 58) uygulamayı unutmuştur. Bu, aslında hukuka aykırı ve sanık aleyhine düzeltilmesi gereken bir durumdur. Ancak, davayı sadece sanık temyiz etmiştir (Cumhuriyet savcısı veya katılan, sanık aleyhine temyiz etmemiştir). Yargıtay, bu hatayı tespit etse bile, eğer kararı bu nedenle bozarsa, yerel mahkeme yeni kararında tekerrür hükümlerini uygulamak zorunda kalacak ve bu da sanığın cezasının daha ağır bir şekilde infaz edilmesine, yani sanığın durumunun ağırlaşmasına yol açacaktır. Aleyhe temyiz olmadığı için, Yargıtay bu hukuka aykırılığı tespit etmekle yetinmiş, ancak sanığın durumunu ağırlaştıracak bir bozma yapmaktan kaçınmıştır. Bu, sanığın kanun yoluna başvurmaktan çekinmemesini sağlayan önemli bir güvencedir.