Danıştay 2. Dairesi'nin 2015/7223 sayılı kararında, boş kadrolara atama konusunda idarenin 'takdir yetkisi'nin sınırları nasıl belirlenmiştir? Yargısal denetimde bu takdir yetkisine müdahale edilmesinin hukuki sonuçları nelerdir?

Danıştay 2. Dairesi'nin 2015/7223 sayılı kararında, boş kadrolara kamu yararı ve hizmet gerekleri gözetilerek en uygun kişiyi atama konusunda, gerekli nitelikleri taşıyanlar arasında tercihte bulunma hususunda idarenin takdir yetkisine sahip olduğu belirtilmiştir. Kararda, bu takdir yetkisi kullanılırken açık değerlendirme hatası olmadıkça idarenin tercihini belli bir yönde kullanması konusunda yargı yoluyla zorlanmasına hukuken olanak bulunmadığı ifade edilmiştir. Ayrıca, 2577 sayılı Kanunun 2. maddesi uyarınca idari yargı yerlerince de, idarelerin bu yöndeki takdir yetkisinin kaldırılması sonucunu doğuracak şekilde karar verilemeyeceği vurgulanmıştır. Dolayısıyla, hukuka uygun olarak tesis edildiği anlaşılan dava konusu işlemlerin iptali yolunda verilen İdare Mahkemesi kararında yasal isabet bulunmadığına hükmedilmiştir. Bu karar, idarenin takdir yetkisinin yargısal denetiminin 'yerindelik denetimi yasağı' kapsamında sınırlı olduğunu pekiştirmektedir.