HMK 194 ve 119/1-f maddeleri uyarınca davacının iddiasını ispata yarayacak hiçbir delil bildirmediği gibi tanık deliline de dayanmaması durumunda, davacı tanıklarının beyanlarına itibar edilerek hüküm kurulması neden hatalı olur?

HMK 119/1-f ve 194. maddeleri, davacının iddia ettiği her bir vakıanın hangi delillerle ispat edileceğini açıkça belirtmesini zorunlu kılar. Bu, somutlaştırma yükümlülüğünün bir gereğidir. Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin 2016/19793 E., 2018/7457 K. sayılı kararı uyarınca, davacı kadın dava dilekçesinde iddialarını ispata yarayacak hiçbir delil bildirmediği gibi, tanık deliline de dayanmamıştır. Bu sebeple davacı kadının tanıklarının beyanlarına itibar edilerek hüküm kurulamaz. Bu durum, 'taraflarca getirilme ilkesi'nin (HMK 25) bir sonucudur; yani hakim, tarafın ileri sürmediği delilleri kendiliğinden toplayamaz veya hükme esas alamaz. Yükümlülüğünü yerine getirmeyen taraf, ispat edememenin sonuçlarına katlanır.