HMK 194'teki 'somutlaştırma yükü' ilkesinin, tanık delilleri açısından uygulanmasını ve bu ilkeye uyulmamasının sonuçlarını Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin 2016/19793 E., 2018/7457 K. ve 2016/8563 E., 2017/15151 K. sayılı kararları ışığında açıklayınız.

HMK 194'teki somutlaştırma yükü, tarafların dayandıkları vakıaları ispata elverişli şekilde somutlaştırmalarını ve hangi delilin hangi vakıanın ispatı için gösterildiğini açıkça belirtmelerini zorunlu kılar. Tanık delilleri açısından bu, dava dilekçesinde iddiaları ispata yarayacak delillerin, özellikle tanık deliline dayanılıyorsa, tanıkların kimlik ve adres bilgilerinin sunulmasını ve hatta mümkünse hangi tanığın hangi vakıayı ispat için dinleneceğinin belirtilmesini gerektirir. Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin 2016/19793 E., 2018/7457 K. ve 2016/8563 E., 2017/15151 K. sayılı kararları, davacı tarafın dava dilekçesinde iddialarını ispata yarayacak hiçbir delil bildirmediği gibi, tanık deliline de dayanmadığı durumlarda, tanık beyanlarına itibar edilerek hüküm kurulamayacağını belirtmiştir. Bu kararlar, somutlaştırma yükünün yerine getirilmemesinin ispat yükünün yerine getirilememesi sonucunu doğurduğunu ve davanın reddi gerektiğini ortaya koymaktadır.