Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 2014/25666 E., 2015/13448 K. sayılı kararında, '6360 sayılı Kanun ile 765 Sayılı T.C.K.nun 513. ve 5237 Sayılı T.C.K.nun 154/2. maddesine göre suç oluşturan ve kesinleşmiş bulunan mahkumiyet hükümlerini ortadan kaldırmak amacı bulunmadığı' belirtilmiştir. Bu durum, 'lehe kanunun geçmişe etkili olması' ilkesi açısından nasıl değerlendirilmelidir?

Ceza hukukunda 'lehe kanunun geçmişe etkili olması' (ex post facto law) ilkesi (TCK m. 7), işlendiği zamanın kanununa göre suç teşkil eden bir fiilin, daha sonra yürürlüğe giren bir kanunla suç olmaktan çıkarılması veya cezasında lehe değişiklik yapılması halinde, lehe olan sonraki kanunun geçmişe etkili uygulanmasını öngörür. Ancak, Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 2014/25666 E., 2015/13448 K. sayılı kararına göre, 6360 sayılı Kanun, idari bir yapılanma değişikliği olup, TCK m. 154/2'de (köy merasına tecavüz) doğrudan bir değişiklik yapmamış veya bu fiili suç olmaktan çıkarmamıştır. Kanun, sadece köy tüzel kişiliklerini belediyelere bağlamış ve bu yerlerin kullanım şeklini değiştirmemiştir. Dolayısıyla, 6360 sayılı Kanun, TCK 154/2'deki suçun 'unsurlarını değiştirmediği' ve 'fiilin değersizliğini etkilemediği' için, lehe kanun olarak geçmişe etkili uygulanma koşulları oluşmamıştır. Bu nedenle, Kanun'un yürürlüğe girmesinden önce işlenen fiillerin suç niteliği devam etmektedir ve kesinleşmiş mahkumiyet hükümlerini ortadan kaldırma amacı bulunmamaktadır. (5237 sayılı Türk Ceza Kanunu, Madde 7, 154/2; 6360 sayılı Kanun; Yargıtay 8. Ceza Dairesi, 2014/25666 E., 2015/13448 K.; barandogan.av.tr/blog/mevzuat/tck-madde-154-hakki-olmayan-yere-tecavuz-sucu.html)