Tefecilik suçunda (TCK 241), failin 'kazanç elde etmek amacıyla' ödünç para vermenin, failin 'borçlu kişinin paraya ihtiyacı olmasına yardımcı olma' kastıyla farklılaşması nasıl somutlaştırılır?

Tefecilik suçunda 'kazanç elde etmek amacıyla' ödünç para verme, failin menfaat sağlama gayesini vurgular. Örneğin, failin düzenli olarak yüksek faizle para vermesi, senet kırma işlemleri yapması bu amacı gösterir. Buna karşılık, bir kişinin, paraya gerçekten ihtiyacı olan arkadaşına veya akrabasına hiçbir ek menfaat talep etmeden, sadece bir süre sonra geri almak şartıyla para vermesi, 'yardım amacıyla' yapılmış bir işlemdir. Bu durumda, failin para kazanma kastı bulunmadığından tefecilik suçu oluşmaz. Hukuk, fiilin dışa yansıyan görünümünden ziyade, failin arkasındaki sübjektif kastı arar. (TCK Madde 241 Gerekçesi)