Mal paylaşımı davalarında 'mal ayrılığı rejimi'nin (743 sayılı TKM m. 170) geçerli olduğu dönemde edinilen mallara ilişkin 'katkı payı alacağı'nın hesaplanmasında hangi esaslar dikkate alınır? Özellikle, eşlerin toplu katkıları (ziynet, miras, bağış gibi) ile bu katkıların oranlarının belirlenmesi ve bağış iradesinin ispatı açısından Yargıtay 8. Hukuk Dairesi'nin 2016/5975 Karar sayılı kararı nasıl bir yol göstermiştir?

Mal ayrılığı rejiminde (743 sayılı TKM m. 170), eşler kendi malları üzerinde tasarruf yetkisine sahiptir ve malları, geliri ve kendi kazançları kişisel mallarıdır. Bir eşin diğerinin edindiği malvarlığına katkısı nedeniyle 'katkı payı alacağı' isteyebilmesi için mutlaka para ya da para ile ölçülebilen maddi veya hizmet değeriyle katkıda bulunması gerekir. Yargıtay 8. Hukuk Dairesi'nin 2016/5975 Esas, 2016/5975 Karar sayılı kararı, bu alacağın hesaplanmasında önemli esasları belirtmiştir. Karara göre: Eğer katkı, düzenli gelir dışındaki 'diğer malvarlığı' (ziynet, miras, bağış gibi) ile yapıldığı iddia ediliyorsa, öncelikle katkıda kullanılan malvarlığının katkı tarihindeki parasal değeri ile tasfiyesi istenen malın hem satın alma bedeli hem de dava tarihindeki sürüm (rayiç) değerleri ayrı ayrı tespit edilmelidir. Daha sonra, katkıda kullanılan malvarlığı değerinin, tasfiyeye konu malın satın alma tarihindeki bedelinin tamamı karşısındaki oranı saptanarak, bulunan bu katkı oranının, tasfiyeye konu malın dava tarihindeki sürüm (rayiç) değeri ile çarpılması suretiyle katkı payı alacağı miktarı belirlenir. Kararda ayrıca, eşler arasındaki dayanışma, güven ve sadakat esasına dayalı olarak yapılan ortak yatırımların kural olarak 'bağış' olarak değerlendirilemeyeceği vurgulanmıştır. 'Bağış iradesi'nin açıkça ortaya konulmadığı durumlarda, bir eşin diğer eşe ait bir malvarlığına yaptığı her katkının bağışlama olmayacağı kabul edilmektedir. Bu karar, mal ayrılığı rejimindeki katkı payı alacağı hesaplamalarında somut delillere ve hakkaniyet ilkelerine uygun hareket edilmesi gerektiğini gösterir.