Bir belgenin VUK m.359 anlamında 'sahte fatura' olarak kabul edilebilmesi için VUK m.230'da sayılan zorunlu unsurları taşıması gerekir mi? Şekil şartları eksik olan ancak içerik olarak sahte olan bir belge, vergi kaçakçılığı suçuna vücut verir mi? Y11CD-K.2018/5388 ve YCGK-K.2018/517 kararlarındaki yaklaşımları karşılaştırarak açıklayınız.
Bu konuda Yargıtay Daireleri ile Ceza Genel Kurulu arasında bir yorum farkı ve gelişim gözlenmektedir. Yargıtay 11. Ceza Dairesi'nin K.2018/5388 gibi kararlarında, VUK m.227/3'teki '...öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır' hükmüne atıfla, suça konu faturaların VUK m.230'daki zorunlu unsurları (tarih, seri no, unvan, adres vb.) taşıyıp taşımadığının incelenmesi gerektiği, bu unsurları taşımayan bir belgenin 'yok' hükmünde olduğu ve dolayısıyla sahtecilik suçunun maddi konusunu oluşturamayacağı belirtilmektedir. Bu, daha şekilci bir yaklaşımdır. Ancak, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun K.2018/517 ve daha güncel K.2024/279 sayılı kararlarında farklı bir perspektif geliştirilmiştir. YCGK'ya göre, VUK m.359'daki suç, klasik bir belgede sahtecilik suçu değil, özünde bir 'vergi kaçakçılığı' suçudur ve korunan hukuki değer kamu güveninden ziyade Hazine'nin vergi alacağıdır. Kanun, VUK m.359'da sahte belgeyi 'gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge' olarak tanımlayarak 'içerik sahteciliğine' odaklanmıştır. Ayrıca, VUK m.3/B'ye göre vergi olaylarının gerçek mahiyeti her türlü delille ispatlanabilir. Bu nedenle YCGK, belgedeki bazı şekil noksanlıklarının, belgenin vergi kaçırma amacıyla kullanıldığı sürece suçun oluşumuna engel olmayacağını kabul etmektedir. Aksi takdirde, failin bilinçli olarak faturaya bir unsuru eksik yazarak cezadan kurtulması gibi bir sonuç doğacaktır. Özetle, Daire kararları şekil şartlarını daha ön planda tutarken, YCGK'nın güncel eğilimi, suçun bir vergi kaçakçılığı suçu olduğu gerçeğinden hareketle içerik sahteciliğini esas almak ve şekil eksikliklerini suçun oluşumuna engel görmemektir.