YCGK - Karar: 2019/420 sayılı kararında, 'Özel Dairece incelenmeyen bir hükmün, doğrudan doğruya ve ilk kez Ceza Genel Kurulunca incelenmesi kanunen mümkün değildir' ilkesi, 'yeni hüküm' ve 'direnme kararı' ayrımında nasıl bir rol oynar?

Bu ilke, Yargıtay içindeki kanun yolu denetiminin aşamalı yapısıyla ilgilidir. Bir yerel mahkeme kararı temyiz edildiğinde, önce ilgili Yargıtay Özel Dairesi tarafından incelenir. Eğer Özel Daire kararı bozar ve yerel mahkeme bu bozmaya uyarak yeni bir karar verirse (ki bu 'yeni hüküm' sayılır) veya bozmaya kısmen uyup kısmen direnirse ya da tamamen farklı bir gerekçeyle karar verirse, bu yeni hüküm tekrar temyiz edildiğinde yine kural olarak ilgili Özel Daireye gider. Yerel mahkemenin, Özel Dairenin bozma kararına karşı önceki kararında ısrar etmesi durumunda ise 'direnme kararı' oluşur ve bu direnme kararı Yargıtay Ceza Genel Kurulu (YCGK) tarafından incelenir. YCGK kararındaki ilke, eğer bir hüküm veya hükmün bir kısmı daha önce Özel Daire denetiminden geçmemişse (örneğin, ilk kararda unutulmuş bir suç hakkında sonradan verilen bir karar veya bozma sonrası tamamen yeni bir gerekçeyle kurulan bir hüküm), bu 'yeni' kısmın doğrudan YCGK tarafından incelenemeyeceğini ifade eder. Çünkü YCGK'nın görevi, Özel Daireler ile yerel mahkemeler arasındaki direnme uyuşmazlıklarını çözmektir. Daha önce Özel Dairenin süzgecinden geçmemiş bir konunun ilk kez YCGK'da ele alınması, kanun yolu sistematiğine aykırı olur. Bu nedenle, 'yeni hüküm' niteliğindeki kararların öncelikle ilgili Özel Daire tarafından incelenmesi gerekir.