5237 sayılı TCK Madde 247'ye göre zimmet suçunda 'kullanma zimmeti'nin (TCK 247/3) uygulanmaması gereken haller nelerdir? Yargıtay'ın bu konudaki yaklaşımını örneklerle açıklayınız.

Kullanma zimmeti (TCK 247/3), failin malı geçici bir süre kullanıp iade etme kastıyla hareket ettiği durumlarda uygulanır. Ancak Yargıtay'a göre, kullanma zimmeti hükmünün uygulanmaması gereken haller şunlardır: 1) Failin zimmetine geçirdiği malı 'kendiliğinden' (herhangi bir uyarı, ihbar, şikayet, denetim veya soruşturma olmaksızın) iade etmemesi: Eğer zimmet eylemi bir denetim veya şikayet sonucunda ortaya çıkmış ve ödeme bu aşamadan sonra yapılmışsa, bu genellikle 'temellük zimmeti' (mal edinme kastıyla zimmet) olarak değerlendirilir ve kullanma zimmeti uygulanmaz (Yargıtay 5. CD 2020/7009 E., 2021/3177 K.; Yargıtay 5. CD 2018/3285 K., 2017/1187 K., 2015/11899 K.). 2) Failin başlangıçtaki kastının malı 'kalıcı olarak sahiplenmek' olması: Kullanma zimmetinin aksine, mal edinme kastıyla hareket edildiği durumlarda basit veya nitelikli zimmet söz konusu olur. Yargıtay, bu kastın tespiti için eylemin bütünü, iadeye yönelik gerçek bir çabanın olup olmadığı, malın iade şekli ve zamanı gibi unsurları dikkate alır. Bu yaklaşım, suçun gerçek mahiyetini ve failin subjektif kastını doğru bir şekilde belirlemeyi hedefler.