Ceza Genel Kurulu'nun 2019/497 sayılı kararında, TCK m. 94'teki işkence tanımının, BM İşkenceye Karşı Sözleşme'deki tanımdan daha geniş olduğu belirtilmiştir. Bu genişliğin temel nedeni nedir?

Ceza Genel Kurulu'nun ilgili kararında belirtildiği üzere, bu genişliğin temel nedeni, TCK m. 94'ün suçun oluşumu için özel bir 'saik' (amaç) aramamasıdır. BM Sözleşmesi'nin 1. maddesi, işkenceyi 'bilgi veya itiraf elde etmek için', 'cezalandırmak amacıyla' veya 'ayrım gözeten herhangi bir sebep dolayısıyla' uygulanan fiiller olarak tanımlayarak, suçun belirli saiklerle işlenmesini şart koşmaktadır. Oysa TCK m. 94, fiillerin bu saiklerle işlenmesini aramaz; failin genel kastla, yani fiillerin insan onuruna aykırı olduğunu ve acı çektireceğini bilerek ve isteyerek hareket etmesini yeterli görür. CGK kararında da belirtildiği gibi, BM Sözleşmesi'nin kendisi (madde 1/2), taraf devletlerin daha geniş koruma sağlayan ulusal düzenlemeler yapmasına izin vermektedir. Türkiye, bu yetkiyi kullanarak işkence suçunu daha geniş bir koruma alanıyla düzenlemiştir.