Sanığın, kolluk tarafından müdafii hazır bulunmaksızın alınan ifadesi dışında aleyhine başka delil bulunmayan bir davada, beraat kararı verilmesi gerektiğini savunan Yargıtay, bu görüşünü hangi ceza muhakemesi ilkesine dayandırmaktadır?

Yargıtay, bu görüşünü temelde iki ilkeye dayandırmaktadır: 1) Hukuka Aykırı Delillerin Değerlendirilememesi İlkesi: CMK m.148/4 gereği, sonradan doğrulanmayan müdafiisiz kolluk ifadesi hukuka aykırı delil niteliğindedir ve CMK m.217/2 uyarınca hükme esas alınamaz. 2) Şüpheden Sanık Yararlanır İlkesi (In Dubio Pro Reo): Hukuka aykırı olan tek delil dosyadan çıkarıldığında, sanığın mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı başka delil kalmıyorsa, sanık aleyhindeki şüphe giderilememiş demektir. Bu durumda, evrensel bir hukuk ilkesi olan şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekir. (Bkz: Yargıtay 17. CD, 2016/9989 E., 2017/6471 K.)