Yargıtay 7. CD 2014/6189 E. sayılı kararında, hükümlünün önceki bir cezasının infazı sırasında firar etmiş olmasının, daha sonra işlediği başka bir suçtan aldığı cezanın infazında denetimli serbestlikten yararlanmasına engel teşkil etmeyeceği sonucuna nasıl varılmıştır?

Kararda, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 'firar edenler açık kuruma ayrılamaz' hükmünün, sadece firar edilen cezanın infazı bakımından geçerli olduğu yorumu yapılmıştır. Yani, hükümlü A cezasını çekerken firar ederse, A cezasının kalan kısmı için açık kuruma ayrılamaz. Ancak, daha sonra B suçunu işler ve bu suçtan ceza alırsa, B cezasının infazı yeni bir infaz sürecidir. Önceki firar eylemi, bu yeni cezanın infazında açık kuruma ayrılmaya ve dolayısıyla denetimli serbestliğe engel teşkil etmez. Her infaz dosyası kendi içinde değerlendirilir. Bu yorum, cezanın bireyselleştirilmesi ve her eylemin kendi sonuçlarını doğurması ilkesine dayanır.