5237 sayılı TCK m. 37/2, dolaylı faillikte, kusur yeteneği olmayan kişilerin suçun işlenmesinde araç olarak kullanılması halinde cezanın artırılacağını öngörmektedir. Bu artırımın temel gerekçesi nedir ve bu durum, ceza hukukunun hangi temel ilkesiyle ilişkilidir?

TCK m. 37/2'de öngörülen ceza artırımının (üçte birden yarısına kadar) temel gerekçesi, suçun işlenmesinde kendini yönlendirme veya fiilin anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği bulunmayan (yaş küçüklüğü, akıl hastalığı vb. nedenlerle) bir kişinin istismar edilmesidir. Kanun koyucu, bu kişilerin kırılganlıklarından ve korunmasızlıklarından faydalanarak onları bir suç aleti gibi kullanan dolaylı failin eylemini daha ağır bir haksızlık olarak değerlendirmiştir. Bu durum, ceza hukukunun 'kusur ilkesi' ile yakından ilişkilidir. Araç olarak kullanılan kişinin kusur yeteneği olmadığından cezai sorumluluğu yoktur, ancak onun bu durumundan faydalanan dolaylı failin kusurunun daha yoğun olduğu kabul edilerek cezası ağırlaştırılmaktadır. Aynı zamanda bu, mağdurun korunması ve sosyal tehlikeliliği daha yüksek olan fiillerin daha ağır cezalandırılması prensibinin bir yansımasıdır.