Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2014/259 sayılı kararında tartışılan olayda, kesinleşmiş bir mahkumiyet hükmü sonrası, hükmün kesinleşmesinden önce dava zamanaşımının dolduğu iddiası üzerine mahkemece verilen 'davanın ortadan kaldırılmasına' ilişkin ek kararın kanun yolu denetimi konusunda Özel Daire ile Başsavcılık arasında çıkan uyuşmazlığın temel nedeni nedir?

Uyuşmazlığın temel nedeni, verilen bu ek kararın hukuki niteliğinin ne olduğudur. Özel Daire, bu kararı 5275 sayılı İnfaz Kanunu'nun 98. ve 101. maddeleri kapsamında, kesinleşmiş bir hükmün infazında ortaya çıkan bir duraksamanın giderilmesine yönelik 'infaza ilişkin bir karar' olarak nitelendirmiş ve bu nedenle 'itiraza' tabi olduğunu savunmuştur. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise, kararın CMK m. 223/8 anlamında bir 'düşme kararı' olduğunu, bunun da bir 'hüküm' niteliği taşıdığını, davanın esasına ilişkin olduğu için 1412 sayılı CMUK m. 305 uyarınca 'temyize' tabi olması gerektiğini ileri sürmüştür. Ceza Genel Kurulu, kararın özünün infaza ilişkin bir tereddütün giderilmesi olduğu gerekçesiyle Özel Daire gibi düşünerek itiraz yoluna tabi olduğuna karar vermiştir (Yargıtay CGK, E. 2013/11-398, K. 2014/259).