TCK m. 207'de düzenlenen özel belgede sahtecilik suçu ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesindeki 'sahte belge kullanmak' suçu arasındaki ilişki, içerik sahteciliği bağlamında nasıl değerlendirilir?

Bu iki suç arasındaki ilişki, eylemin niteliğine göre belirlenir. Yargıtay 7. Ceza Dairesi'nin 2021/1664 sayılı kararında açıklandığı üzere, TCK m.207'deki özel belgede sahtecilik suçu sadece 'maddi sahteciliği' (belgeyi taklit etme veya üzerinde tahrifat yapma) kapsar, 'içerik sahteciliğini' (belgenin içeriğinin gerçeğe aykırı olması) kapsamaz. Ancak VUK m.359, 'gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge'yi 'sahte belge' olarak tanımlayarak, içerik sahteciliğini de açıkça kapsamına almıştır. Dolayısıyla, bir sevk irsaliyesinin, düzenleyeni gerçek olmakla birlikte içeriğinin (malın cinsi, miktarı vb.) gerçeğe aykırı olması durumu, TCK m.207'yi değil, VUK m.359'daki sahte belge düzenleme/kullanma suçunu oluşturur. Bu durumda özel kanun olan VUK hükümleri uygulanır.