Dolandırıcılık suçunun konusu ekonomik değeri olmayan, manevi değeri yüksek bir eşya olabilir mi? Bu konudaki doktrinel tartışmayı ve suçla korunan hukuki yarar bağlamında bir değerlendirme yapınız.

Bu konu doktrinde tartışmalıdır. Bir görüş, dolandırıcılık suçunun TCK'da malvarlığına karşı suçlar bölümünde düzenlendiğini ve suçla korunan hukuki yararın kişinin "malvarlığı" olduğunu belirterek, suça konu olan şeyin mutlaka bir ekonomik değere sahip olması gerektiğini savunur. Bu görüşe göre, para ile ölçülemeyen, sadece manevi değeri olan bir eşya (örneğin, dededen kalma bir mektup) dolandırıcılık suçunun konusunu oluşturmaz. Diğer bir görüş ise, malvarlığı kavramının daha geniş yorumlanması gerektiğini, bir eşyanın sahibi için taşıdığı subjektif (manevi) değerin de malvarlığı kapsamında olduğunu ve bu tür eşyaların hileyle alınmasının da dolandırıcılık suçunu oluşturabileceğini ileri sürer. Ancak baskın görüş ve Yargıtay uygulaması, suçun konusunun ekonomik bir değer taşıması gerektiği yönündedir, çünkü suçun neticesi "zarar" ve "yarar" olarak tanımlanmıştır ki bu da genellikle ekonomik bir anlam taşır.