TCK Madde 55/1 hükmüne göre 'kazanç müsaderesi' kararı verilebilmesinin en temel koşullarından biri, maddi menfaatin suçun mağduruna iade edilememesi şartıdır. Bu şartın gerekçesini ve Yargıtay'ın bu konudaki yerleşik içtihadını, özellikle çalınan malın iyi niyetli veya kötü niyetli üçüncü kişiye satılması hallerini değerlendirerek açıklayınız. Mağdurun haklarının korunması ilkesini bu bağlamda tartışınız.

TCK 55/1'in son cümlesi, müsadere kararı verilebilmesi için maddi menfaatin suçun mağduruna iade edilememesi gerektiğini açıkça belirtir. Bu koşulun gerekçesi, suçtan zarar gören mağdurun haklarının öncelikle korunmasıdır. Eğer maddi menfaat mağdura iade edilebiliyorsa, müsadere yerine mağdura iade edilmesi esastır. Yargıtay, bu ilkeyi pek çok kararında vurgulamıştır. Örneğin, çalınan malın üçüncü kişiye satılması durumunda, eğer satın alan kişi kötü niyetliyse, failin satın alandan elde ettiği para veya menfaatin kazanç müsaderesine konu edilmesi gerekirken, satın alan iyiniyetliyse, failin hem malın iadesini sağlaması hem de iyiniyetli alıcının zararını gidermesi veya aynen geri vermesi gerektiği belirtilmiştir. Ancak mağdurun belli olduğu ve iade olanağının bulunduğu durumlarda kazanç müsaderesine karar verilemez (Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2020/11010, K. 2021/15023; Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2020/2537, K. 2021/6693; Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2016/958, K. 2017/2700; Yargıtay 8. Ceza Dairesi, E. 2016/12049, K. 2017/1098; Yargıtay 13. Ceza Dairesi, E. 2015/5718, K. 2016/9073; Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2007/4862, K. 2010/3105; Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2008/9505, K. 2009/13227; Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2008/13367, K. 2008/9999). Bu durum, mağdurun tazminat hakkının önceliğini gösterir.