CMK m. 247(2)'de belirtilen "zorla getirilme kararının da yerine getirilemez ise" ifadesi, kaçaklık kararı verilebilmesi için nasıl bir ön şart ortaya koymaktadır?

Bu ifade, kaçaklık kararının keyfi olarak verilmesini önleyen önemli bir usuli güvencedir. Mahkeme veya savcılığın bir sanığı kaçak ilan edebilmesi için, öncelikle sanığa normal usullerle (tebligat) ulaşmaya çalışması, bu başarısız olunca hakkında zorla getirme kararı çıkarması ve bu kararın da infaz edilememesi (örneğin, sanığın adresinde bulunamaması) gerekir. Yani, adli makamların sanığa ulaşmak için yasal yolları tüketmiş olması ve sanığın bu çağrılara kasten uymadığının veya ulaşılamadığının fiilen ortaya konmuş olması gerekir. Bu şart gerçekleşmeden doğrudan kaçaklık kararı verilemez.